Ο οικισμός του Όρραου (4ος αι. π.Χ.), με τα πολύ καλά διατηρημένα λίθινα σπίτια, ήταν οχυρωμένη πόλη των αρχαίων Μολοσσών. Η ίδρυσή του τοποθετείται στη βασιλεία του Αλκέτα (385-370 π.Χ.), βασιλιά των Μολοσσών, ή το αργότερο στο δεύτερο τέταρτο του 4ου αιώνα. Καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ., ξανακτίστηκε και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά το 31 π.Χ. με τον αναγκαστικό συνοικισμό της Νικόπολης.
Το Όρραον ήταν πόλη-φρούριο, με στενούς δρόμους, χωρίς δημόσιους χώρους, με πηγάδια νερού και τείχος ενισχυμένο με πύργους. Η ρυμοτομία του αποτελείται από 12 στενούς παράλληλους δρόμους με κατεύθυνση βορρά-νότου, που τέμνονται από δύο πλατύτερους δρόμους, σχηματίζοντας μακρόστενα οικοδομικά τετράγωνα πλάτους 15 μ., καθένα από τα οποία περιλάμβανε συνήθως ένα σπίτι. Τα λίθινα σπίτια σώζονται εντυπωσιακά, με τους τοίχους του άνω ορόφου συχνά όρθιους, μαζί με παράθυρα, παραστάδες και πλαίσια θυρών.
Η ανασκαφή ξεκίνησε το 1972 και συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1980 υπό τον καθηγητή Σωτήριο Δάκαρη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σε συνεργασία με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.
